براى هميشه ، آن را عبادتگاه خود قرار دهيم ، و فرمود : اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى از مقام ابراهيم ، عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد . حال شومى و سرايت آن به ديگران نيز ، اين گونه است . چنان كه وضع خانه‌هاى قوم عاد در منطقه حجر ، پس از نزول عذاب ، چنين بود ، و رسول خدا به هنگام عبور از آنجا در غزوه تبوك ، ما را از آن مطلع فرموده است . خلاصه آن در كتابهاى حديث و سيره چنين است : هنگامى كه رسول خدا در سال نهم هجرى ، به سوى غزوه تبوك مىرفت به سرزمين حجر - شهر قوم ثمود در وادى القرى ، در مسير مدينه به شام - كه رسيدند ، پيش از عبور از آن پياده شدند و سپاهيان از چاه آنجا آب كشيدند كه منادى پيامبر فرياد زد ! از آب چاه اينجا ننوشيد ! و براى نماز با آن وضو نسازيد ! مردم هر چه در آبگيرهاى خود داشتند بر زمين ريختند و گفتند : اى رسول خدا ! با آن خمير ساخته‌ايم ، فرمود : آن را به شتران بخورانيد ، مبادا مانند آنچه به آنان رسيد بر شما هم برسد و هنگامى كه بار برداشتند و از حجر گذشتند جامه خود را بر چهره كشيد و مركب خود را به شتاب راند ، سپاهيان نيز چنين كردند . رسول خدا فرمود : لا تدخلوا بيوت الذين ظلموا الّا و انتم باكون داخل خانه‌هاى ستمگران نشويد مگر در حال گريستن ! مردى با انگشترى كه در حجر ، در خانه عذاب‌شدگان ، يافته بود خدمت رسول خدا آمد ، آن حضرت از وى روى گردانيد و با دست خود جلوى چشمانش را گرفت تا آن را نبيند ، و فرمود : آن را بينداز ! او هم بدورش افكند . « 1 » همانند اين واقعه براى امام على عليه السّلام نيز پيش آمد ، نصر بن مزاحم و غير او آورده‌اند : مخنف بن سليم با امام على عليه السّلام از " بابل " « 2 » مىگذشتند كه امام على عليه السّلام فرمود : در سرزمين بابل ، محلى است كه مورد عذاب واقع گرديده و بر زمين فرو شده است ، مركب خود را

--> ( 1 ) - مغازى واقدى ص 1006 تا 1008 ، امتاع الاسماع ص 454 تا 456 و . . . ( 2 ) - بابل منطقه‌اى است در عراق بين كوفه و بغداد و پل صراة بر روى رودخانه صراة نزديك بغداد بوده است .